gluren bij de buren   Karen Claes gluurt al meer dan 7 jaar achter onze Zurenborgse gevels op zoek naar bijzondere verhalen. Dit jaar gaat ze de stofwolken, boorgeluiden, mdf platen en verfgeuren achterna. 2010 staat in het teken van renoveren, verbouwen en grote klussen, in het spoor van handige harry's en bob de bouwers...

Met vrienden kan je bouwen ...



Goedele en Wim tussen hun verbouwvrienden • Foto: Karen CLAES

Nu het zomer is, zie je op overvolle terrassen mensen samen zitten, praten, roepen, lachen, met grote gebaren of intiem gefluister. Er staat drank op de tafels en iedereen drinkt alsof ze tijdens hun winterslaap droog hebben gestaan.Het buitenleven ontwaakt, vriendschappen ook. De zon komt op en de ontbijtende vriendschappen zitten al aan hun croissants en verkeerde koffie. Het zijn de rustige, gecalculeerde vrienden, die vroeg willen beginnen omdat ze nog een volle dag te vullen hebben.Ze ogen fris, monter, alert terwijl ze nippen van hun verse jus.Wanneer ze hun relaties onder de loep hebben genomen schuiven de brunchers aan. Slaatjes en eerste glazen cava en rosé worden op tafel getoverd en verdwijnen, bubbelend in snel pratende lijven en sterkere magen. Taart en muntthee voor de even tussendoor vriendschappen. Even bijpraten, misschien tot het avondeten en anders tot ze misselijk van al dat zoet naar huis sjokken met een suiker en energiegehalte dat zwaar in het rood staat. 'Doe mij maar een Martini of een droge sherry', zeggen de tragere avondvriendschappen met zwaardere stemmen. Ze hebben alle tijd. Of het nu één Martini wordt en een vijfgangen menu, vijf Martini's en een paar tapas of tien Martini's en geen eten, het maakt ze niet uit. Ze kijken uitdagend en verrassend naar hun tafelgenoten, de avond is jong, hun harten pompen gulzig op en neer, morgen weer een dag. Vriendschappen, van alle leeftijden en alle uren van de dag, voor altijd of even.... Vrienden. Echte, heb je voor het leven. Soms heb je er één, soms zeven. Vrienden. Je huilt zakdoeken bij ze vol en lacht nachten weg, tot de vroege ochtend, wat een lol. Vrienden. Ze kunnen je lezen en schrijven, corrigeren, adviseren je en blijven. Vrienden. Het is geven en nemen, een eerlijke dialoog, zonder dat je loog. Ik mijmer dit gedichtje bij elkaar, fietsend op een zomerse feestdag in een hitte, ongekend naar Belgische normen, op weg naar de Waterloostraat 56. Een overvolle container met puin staat buiten, kruiwagens rijden af en aan. Ik begroet alle onder het stof zittende, gemondmaskerde, zwetende, brekende, trillende, kloppende, baksteendragende moedigen. Gastheer en gastvrouw lopen tussen het stof, in de zon. Mijn collega, Maaike had me Goedele en Wim aanbevolen. 'Wil je echt een Zurenborgs koppel dat zwaar aan het verbouwen is?' JA, JA, JA, dat wil ik! 'Ga dan maar eens bij ze langs', zei ze met een grote glimlach. En ik wist het, dit wordt stoffig smullen! Ik val binnen en wordt meteen meegenomen, achter het huis. Ik sta in een open en warme zandbak waar ooit een keuken en veranda was. Tegels trillen uit de aarde, bakstenen worden in kruiwagens geladen, hier wordt ijverig gewerkt. Ik voel me heel erg in de weg lopen, want ik sta stil en alles om me heen beweegt. Euh, Goedele, hallo, Wim? Goedele vraagt of ik met de rondleiding wil beginnen, ik begrijp dat ze hier niet rustig kan praten en vind alles prima. We starten beneden. Ik sta half binnen, half buiten, letterlijk. De veranda en de oude keuken aan de zijkant worden nu afgebroken. Zodat er meer ruimte is voor een tuin en nieuwe keuken later, heel slim. Het enige is nu alles daar wordt afgebroken is er een gigantisch gat omdat de muur is neergehaald naar de toekomstige tuin. 'Wat als het gaat regenen?' bedenk ik me luidop. 'Moet er geen plastieken zeil komen hier?' Goedele knikt en ik zie aan haar blik dat ze nog niet aan regen wil denken. Ik ook niet. Ik draai me om en kijk naar de lange voorkamer van het huis. Het staat en ligt vol met houten planken, oude deuren, werkgerief, zeilen, stellingen, tafels, kruiwagens, zakken met puin...vol, vol, vol, stapelvol. Hier komt het zit en eetgedeelte later. Nu kan je er amper doorheen wandelen. Het geweldige is dat het plafond er keurig uitziet met de originele ornamenten. 'Kom maar mee', roept Goedele boven al dat lawaai naar me, ik volg. We lopen door de gang, ik loop langs een openstaande kelderdeur. En kijk terwijl naar de vloer in de gang. Daar ligt nu een vloer van vinyl op tapijt en daaronder ligt er een witte, marmeren vloer. Mijn ogen glinsteren. Ook de ornamenten in de gang, de oorspronkelijke deuren, deurklinken en trapleuning, zijn aanwezig, hoopvolle vooruitzichten allemaal. We lopen naar de eerste verdieping, naar de achterkamer. De zon schijnt binnen, via een gigantisch raam. Hier komt een badkamer. Achter deze ruimte, is er nu een klein balkonnetje en een gedeelte waar vroeger een buiten WC was. Dit gaan ze aanpassen tot een klein balkon waar je de was kan drogen. Er komt ook een gedeelte voor wasmachine en droger. De muren zijn nog pure baksteen, zoals bijna overal in het huis. Aan de andere kant van deze verdieping is hun voorlopige leefruimte. Heel gek om opeens binnen te stappen in een grote voorkamer die bewoond is, twee totaal verschillende werelden. In een flits zie ik een grijze zetel, een TV, orchidee, stofzuiger, gevulde boekenkasten, een grote plant, terwijl ik doorloop naar de kamer ernaast. Daar is een grote keuken met de nodige apparaten en een geïmproviseerde douchecabine. Koken is de hobby van Goedele en een keuken wou ze toch echt wel hebben. Ik probeer me voor te stellen, hoe het moet zijn, om dagelijks met het stof en het puin geconfronteerd te worden terwijl je door het huis loopt. Slikken, doorwerken en blik naar de toekomst , je proberen voor te stellen, hoe het is als het af is, dat lijkt me het beste. Goedele vertelt me dat ze hebben afgesproken dat dit de enige ruimte is waar geen stof of puin mag komen. Wat anders wordt ze zot van de rommel overal. Afgelopen winter zaten ze hier zonder verwarming, alleen een klein gaskacheltje hadden ze, alles was nog enkel glas, ijskoud was het. Ondertussen is er dubbel glas en willen ze de grote werken zoals centrale verwarming en badkamer, klaar hebben tegen december, want ze verwachten hun eerste kind. We gaan naar de tweede verdieping, er zit een deur links, met een kleine ruimte achter, dit was vroeger een vestiaire. Daarnaast zal de werkkamer komen of nog een badkamer. In de hoek, rechts achteraan, is Wim de plek van de oude WC aan het dichtmetselen. Pure bakstenen, net zoals een verdieping lager, een groot raam aan de linkerkant met uitzicht op de tuin. Ze hebben hier een koepel gestoken en het de zon schijnt hier gulzig naar binnen. Raar om in kamers te staan die nu nog niets zijn en straks alles. Op de zolderverdieping is er een duplex. Ik zie het geïsoleerde dak en balken. Hier komt straks de speel en kinderkamer. Nu slapen ze hier, tijdelijk. Behalve een bed, kledingrek, enkele kastjes en spullen, is het hier leeg. Geweldig moedig, sinds juni 2009, verbouwen ze hun huis. Het moet klaar zijn voor hun 40ste, lacht Wim, nog. En de buurt is geweldig, ook hun straat, prachtig. Af en toe gaan ze naar de Wattman maar ze missen nog wel wat dingen, zoals verschillende bakkers in de buurt enz... op het zuid waar ze hiervoor woonden, had je alles op wandelafstand. Ik leg ze uit dat dit hier ook wel zo is, kwestie van je draai te vinden. Ik vraag of ze nog een kleine anekdote hebben. Ja, een krant uit 1936, hebben ze gevonden en een grote bankkluis staat er op zolder van 600kg. Er zaten geen schatten in en ze is ook niet te tillen. Hm....bijzonder. Goedele en Wim willen graag al hun vrienden bedanken, die steeds komen helpen. En ook hun buren, voor de verdraagzaamheid. Ik fiets naar huis en het bewijst maar weer eens:"Niet alleen op maar ook met echte vrienden kan je bouwen!" Beste Zurenborgers, geniet van deze zomer, op alle momenten van de dag! (Karen CLAES, mei 2010)